Antoni Kopff Blog ---------------- KOPFF SCHMERZEN

                To ,co napiszę, wyda się Wam niestosowne. Przyznam się bowiem do tego, że przez wiele lat słuchając Ireny Jarockiej dziwiłem się , dlaczego - moim zdaniem- przeciętna piosenkarka cieszy się tak wielkim powodzeniem. Na początku lat siedemdziesiątych wsłuchany w dźwięki dochodzące ze świata interesowałem się inną niż wykonywana przez Jarocką muzyką -jazz, funky, początki reggae, wreszcie elektronika. Proste, rytmiczne  i nieskomplikowane utwory , którymi raczyła nas piosenkarka nie poruszały mnie ani na jotę. Do czasu.

   Czas ten nadszedł w roku 1978, kiedy to stłamszony życiowymi kłopotami wyjechałem na dłużej w Bieszczady. Po powrocie rozglądałem się za jakimś zajęciem i wtedy zadzwoniła Ona. -Czy nie zechciałby pan akompaniować mi na najbliższej trasie koncertowej- spytała słodkim głosem. Trudno -pomyślałem- pieniądze są mi gwałtownie potrzebne, a innych propozycji nie ma. -Zgoda. Od kiedy zaczynamy próby? -Od zaraz, wyjazd za parę dni.

   Wtedy spotkaliśmy się w tzw. pracy. Irena przyniosła nuty, zebrałem kapelę i odegraliśmy ten jej nieskomplikowany repertuar.Po paru dniach "koncert"/ bo tak się do dziś nazywa estradowe chałtury/ był przygotowany.

   Koniec lat siedemdziesiątych- schyłkowy Gierek. Koszmar polskiej prowincji-kłopoty hotelowe i transportowe, kiepskie nagłośnienie, brudne garderoby , żadne zarobki, ale wszędzie -wdzięczna publiczność. Jak to? -dumałem. Za co ci ludzie biją brawa i domagają się bisów? Obserwowałem artystkę i wreszcie zrozumiałem jej fenomen- ona wcale nawet nie musiała śpiewać- z niej emanowała ogromna życzliwość i dobroć, a przede wszystkim - nie bójmy się przesady -miłość do ludzi. Reszta byla pretekstem do występu. Pamiętam, jak w nieogrzanej w grudniu sali, z której wionął "zapach" mokrej odzieży widzów Irena śpiewała ubrana w swą leciutką paryską kreację, siniejąc z zimna. Widzowie w Bochni czy Wodzisławiu tego nie widzieli -dla nich na scenie pojawiał się kolorowy, rajski ptak , który sprawiał, że życie stawało się bardziej do zniesienia - więc między widownią a sceną latały gorące uczucia wzajemnej sympatii. Nie było atmosfery typu "ja jestem świetna i w dodatku z Warszawy, więc patrzcie i podziwiajcie", którą  epatują niektóre współczesne "szołmenki" - Irena była skromną, miłą i życzliwą - i przez to wielką- artystką! A repertuar? Nie był najważniejszy. Zrozumiałem to po latach, kiedy sam dla niej coś tam naskrobałem.

   Dziś widać jak bardzo się różniła sposobem bycia od innych artystów . Koleżeńska dla współpracowników, miła dla potencjalnej konkurencji, świadoma swych ograniczeń i przez to nie "sadząca się" na udawanie wielkiej gwiazdy. Wiem, że jej siła tkwiła w uczuciu, którym obdarzała hojnie swą publiczność i nas muzyków -miłości, o której pięknie śpiewała. Zwłaszcza w tej starofrancuskiej piosence.

Dziękuję Ci za wszystko.